![\"File:Portrait](\"https:\/\/upload.wikimedia.org\/wikipedia\/commons\/thumb\/4\/48\/Portrait_de_Monsieur_Brissot_%28J-P%29%2C_D%C3%A9put%C3%A9_%C3%A0_la_Seconde_L%C3%A9gislative%2C_G.20819-1.jpg\/500px-Portrait_de_Monsieur_Brissot_%28J-P%29%2C_D%C3%A9put%C3%A9_%C3%A0_la_Seconde_L%C3%A9gislative%2C_G.20819-1.jpg?20231117065235\")
<\/b><\/p>\n<\/b><\/p>\n
Jacques Pierre Brissot<\/b> (Chartres<\/a>, 15 januari<\/a> 1754<\/a> – Parijs<\/a>, 31 oktober<\/a> 1793<\/a>) was een invloedrijk journalist en politicus en leidend figuur van de girondijnen<\/a> tijdens de Franse Revolutie<\/a>. De girondijnen waren voor het exporteren van de revolutie en tegen een concentratie van de macht in Parijs. Hij werkte mee aan de Mercure de France<\/i> en de Courier de l’Europe<\/i>, tijdschriften, die met de opstandelingen in de Amerikaanse koloni\u00ebn sympathiseerden. Tussen 1789 en 1793 gaf Brissot de Patriote fran\u00e7ais<\/i> uit. Hij was bevriend met \u00c9tienne Clavi\u00e8re en Jean-Paul Marat<\/a>, maar in 1793 was die zijn grootste vijand.<\/p>\n Brissot werd geboren te Chartres waar zijn vader traiteur<\/a> of pasteibakker<\/a> was.[1]<\/a><\/sup> Brissot was het dertiende kind en hij werd ondergebracht bij een oom in Ouarville, een dorpje waaraan hij later zijn pseudoniem ontleende. Na zijn middelbare school ging hij werken bij een advocaat. Op zijn achttiende (1772) trok hij naar Parijs, waar hij de scholier Robespierre<\/a> leerde kennen. Een rechtenstudie kon hem nauwelijks bekoren, Brissot had meer belangstelling voor lingu\u00efstiek<\/a> en besloot journalist te worden.<\/p>\n Zijn eerste werk Recherches philosophiques sur le droit de propri\u00e9t\u00e9 et sur le vol … (1780)<\/i> had als thema eigendom<\/a> en diefstal<\/a>; Th\u00e9orie des lois criminelles<\/i> (1781) handelde over rechtsfilosofie<\/a>. Hij stuurde een samenvatting aan Voltaire<\/a>, die hem prees en aan D’Alembert<\/a>, die zuinig reageerde. In juni 1782 bezocht hij met een broer van Marat G\u00e9n\u00e8ve, een stad in opstand, maar onderdrukt door de Franse koning.1<\/a><\/sup> Hij logeerde samen met Clavi\u00e8re en Mirabeau een maand bij Pierre-Alexandre DuPeyrou<\/a>, die Rousseau goed had gekend en bezig was zijn complete werk uit te geven.[3]<\/a><\/sup> Biblioth\u00e8que philosophique du l\u00e9gislateur<\/i> (1782-1785) dat voor het eerst verscheen in Neuchatel<\/a>, is sterk be\u00efnvloed door de ethiek van Jean-Jacques Rousseau<\/a>. Dit monumentale werk is de basis van het rechtshumanisme in Frankrijk en maakte een expliciete verbinding tussen de afschaffing van marteling en de creatie van een menswaardig rechtssysteem gebaseerd op mensenrechten<\/a>.[2]<\/a><\/sup> \u00c9mile, ou De l’\u00e9ducation<\/i> bleek als een soort evangelie voor Brissot te fungeren. <\/p>\n Brissot trok met zijn vrouw, F\u00e9licit\u00e9 du Pont, een voormalige gouvernante van de hertog van Orl\u00e9ans<\/a>, en nu zijn vertaalster, samen met haar zus en Jean-Paul Marat<\/a> naar Londen. Hij startte met de Journal du Lyc\u00e9e de Londres<\/i> dat de spreekbuis van hun standpunten moest worden. In zijn ijver voor de zaak van de ‘mensheid’ stelde hij voor alle intellectuelen van de wereld te verenigen. Het plan mislukte en Brissot raakte in schulden. Brissot las de Letters of an American Farmer<\/i> door Jean de Cr\u00e8vecoeur<\/a> een in die dagen populair verslag over de Nieuwe Wereld.[4] <\/a><\/sup><\/p>\n In May he was arrested and put in jail at Gray’s Inn Road<\/a>; a friend paid the printer for the prospectus.[<\/span>15]<\/span><\/a><\/sup> <\/p>\n Bij zijn terugkomst in Parijs werd Brissot twee maanden in de Bastille<\/a> opgesloten, omdat hij verdacht werd de auteur te zijn van een beledigend pornografisch werk tegen Marie Antoinette<\/a>, de Passe-temps de Toinette<\/i>. De aanklacht luidde ‘publiceren van een letterkundig werk tegen de regering’. Op 13 september kwam hij vrij, nadat Clavi\u00e8re het losgeld had betaald en zowel Mirabeau als Brissot in dienst nam als schrijvers van pamfletten te speculeren op koersdaling van diverse Franse staatsinstellingen. <\/p>\n Het pamflet tegen Marie-Antoinette bleek niet van zijn hand te zijn, maar na zijn vrijlating zag hij zich genoodzaakt een tweede maal naar Londen uit te wijken, vanwege een Lettre de cachet?<\/a><\/p>\n Lodewijk Filips II van Orl\u00e9ans<\/a> stelde hem aan als zijn secretaris en Brissot lanceerde een plan om de emigratie naar de Verenigde Staten te promoten.[5]<\/a><\/sup><\/p>\n Eind augustus\/september 1787 trok hij door de lage landen met de Geneefse bankier \u00c9tienne Clavi\u00e8re <\/a>en Charles-Louis, Markies Ducrest [6]<\/a><\/sup> om de weerstand tegen het huis Oranje en Habsburg te bestuderen.[7]<\/a><\/sup> Brissot voelde een sterke aandrang om aanwezig te zijn.[8]<\/a><\/sup> Zij trokken via Mons, Brussel, Breda naar Utrecht, het “democratisch eldorado”, en zagen een brutale Rijngraaf van Salm<\/a> met een groep buitenlandse officieren, die zich over de Hollanders vermaakten. Het onbegrijpelijke gevoel van veiligheid van de opstandelingen gaf hen een idee over de afloop. De opstandelingen wilden niet geloven dat men in Frankrijk de draak met hen stak en zich niet bezighield met hun debatten. In Rotterdam troffen zij hetzelfde ongeloof aan over de onbekommerdheid van Frankrijk. Wel ontmoetten zij daar abb\u00e9 Siey\u00e8s en zijn bisschop Lubersac. De missie die Brissot en Clavi\u00e8re zich hadden voorgesteld, de Amsterdamse bankier Pieter Stadnitski te bewegen een lening te verstrekken, bleek geen succes. De Hollanders wantrouwden de financi\u00eble staat van Frankrijk.[9]<\/a><\/sup> Volgens Rosendaal, die het bezoek al in juli plaatst, bespraken de patriotten<\/a> de mogelijkheid van een Franse lening, maar dat de Franse regering niet te hulp zou schieten, ontmoette toen nog veel ongeloof.[10]<\/a><\/sup> Op 29 september was het gezelschap terug in Parijs.[11]<\/a><\/sup><\/p>\n In november 1787 bracht hij een bezoek van vier maanden aan Engeland. In Londen was hij betrokken bij de abolitionisten<\/a> en bij zijn terugkeer was hij een van de leden van de Societ\u00e9 des amis des Noirs<\/a>, die afschaffing van de slavernij voorstond.<\/p>\n Vervolgens reisde hij in juni naar Philadelphia in de Verenigde Staten van Amerika.[12]<\/a><\/sup> Hij was ingehuurd door Stadniski, Van Staphorst etc om de Holland Land Compagnie te vertegenwoordigen.2<\/a><\/sup> Zij brachten een bezoek aan Mount Vernon<\/a>, Benjamin Franklin<\/a> en Thomas Jefferson<\/a>. Na terugkomst in januari 1789 publiceerde Brissot Nouveau Voyage dans les \u00c9tats-Unis de l’Am\u00e9rique septentrionale<\/i> (2 vols.), waarvan al spoedig een vertaling in het Engels en het Nederlands verscheen. Het derde deel, een herdruk van De la France et des \u00c9tats-Unis, ou l’importance de la R\u00e9volution de l’Am\u00e9rique pour le bonheur de la France <\/i>had hij samen met Clavi\u00e8re geschreven. <\/i>Brissot was elected to the American Philosophical Society<\/a> in 1789.[<\/span>34]<\/span><\/a> <\/sup><\/p>\n Na de bestorming van de Bastille<\/a> op 14 juli 1789 werden de sleutels aan Brissot gepresenteerd. Brissot was inmiddels lid van de gemeenteraad. Hij toostte op o.a. Johan van Oldenbarneveldt<\/a>, destijds een voorbeeld voor de Nederlandse patriotten.[14]<\/a><\/sup> De volgende dag ontstond er al ruzie over de vraag of de koning schuldig was of niet. In het najaar van 1789 publiceerde Brissot een boekbespreking, waarin de misdaden van de Franse koningen (van Clovis I<\/a> tot Lodewijk XVI) werden beschreven.[15]<\/a><\/sup> In oktober 1790 pleitte hij voor een patriottische haardracht: kort en onbepoederd.[16]<\/a><\/sup> Beroemd geworden door zijn redevoeringen voor de jakobijnen<\/a> werd hij verkozen tot de Wetgevende Vergadering<\/a> en de Nationale Conventie<\/a>. Brissot was in 1790 en 1791 voorzitter van de Societ\u00e9 des amis des Noirs. <\/p>\n In 1791 was er een opstand<\/a> van slaven op Hispaniola<\/a>, Brissot stond perplex; de revolutionairen wisten niet precies hoe ze dat moesten aanpakken. De situatie bleek al gewijzigd toen de orders aankwamen.[13]<\/a><\/sup> Op 20 oktober 1791 hield hij zijn eerste rede in de Assembl\u00e9e Nationale<\/a> over de inbeslagname van alle goederen van “\u00e9migr\u00e9s”, die het land waren uitgevlucht.[17]<\/a><\/sup> Brissot verklaarde op 29 december 1791 dat een oorlog een weldaad voor de natie zou zijn.[18]<\/a><\/sup> In april 1792 was hij een voorstander van oorlog tegen de Oostenrijkse keizer. Robespierre verzette zich tegen de oorlogspolitiek, in een heftige strijd die tot een definitieve scheuring in de revolutionaire gelederen leidde.[19] <\/a><\/sup><\/p>\n Op 23 mei 1792 veroordeelde Brissot het Oostenrijks comit\u00e9<\/a>, dat onder leiding zou staan van Marie Antionette de overwinning van de vijand en de contrarevolutie voorbereidde.[20]<\/a><\/sup> Op 28 juni 1792 hield Brissot een toespraak omdat Karel Willem Ferdinand<\/a>, de hertog van Brunswijk, het land was binnengevallen en riep op tot eenheid. Brissot zag zijn vaderland bedreigd door Oostenrijkse, Pruisische, Op 2 september 1792 kwam het bericht dat Verdun<\/a> werd belegerd door de Pruisen. Danton kwam tot een akkoord met Brissot hetgeen leidde tot een reeks belangrijke besluiten (de Septembermoorden<\/a>?)[23]<\/a><\/sup> Brissot werd aangevallen door Robespierre, die hem verdacht met de hertog van Brunswijk te heulen. De volgende ochtend werd huiszoeking bij hem gedaan. Op 4 september werd Brissot beschuldigd. Brissot schijnt te hebben gepleit voor de aanstelling van de hertog van York<\/a> of de hertog van Brunswijk<\/a>.[24] <\/a><\/sup>Op 21 september werd de monarchie afgeschaft en is de eerste Franse Republiek ingevoerd.<\/p>\n\n\nInhoud<\/h2>\n<\/div>\n
\n
\n
Biografie<\/span><\/h2>\n
In 1777 Madame du Barry<\/a> introduced Brissot to Voltaire. In the same year he briefly visited London upon invitation. He relocated to Boulogne-sur-Mer<\/a> when he was appointed editor of \"Courier de l'Europe\", a periodical that did not do well and failed.[<\/span>7]<\/span><\/a><\/sup> Brissot had a falling out with Catholicism, and wrote about his disagreements with the church's hierarchical system.[<\/span>13]<\/span><\/a><\/sup> <\/pre>\n
After gaining release, Brissot returned to pamphleteering<\/a>, most notably his 1785 open letter<\/a> to emperor Joseph II of Austria<\/a>, Seconde lettre d'un d\u00e9fenseur du peuple a l'Empereur Joseph II, sur son r\u00e8glement concernant, et principalement sur la r\u00e9volte des Valaques<\/i>, which supported the right of subjects to revolt against the misrule of a monarch (in Bulgaria). Because of the controversy, this generated, he went to London for a time.[<\/span>19]<\/span><\/a><\/sup> He was influenced by the dissenters Richard Price<\/a> and Joseph Priestley<\/a>.[<\/span>20]<\/span><\/a><\/sup><\/pre>\n
In 1785, the Duc d'Orl\u00e9ans<\/a>, admirer of the British parliamentary system<\/a> and the constitutional monarchy<\/a>, the main opposition to the French absolute monarchy<\/a>, approved Brissot's plan to dispatch the fencer Chevalier de Saint-Georges<\/a> to London. He believed it was a way to ensure the Regent-in-waiting's support of Philippe as the future \"Regent\" of France. But Brissot had a secret agenda as well. He considered Saint-Georges, a \"man of color\", the ideal person to contact his fellow abolitionists<\/a> in London and ask their advice about Brissot's plans for Les Amis des Noirs<\/a><\/i> (Friends of the Blacks) modeled on the English Society for Effecting the Abolition of the Slave Trade<\/a>. It is supposed Saint Georges delivered Brissot's request to translate the publications of the abolitionists MPs William Wilberforce<\/a>, John Wilkes<\/a>, and Reverend Thomas Clarkson<\/a> into French. On his first trip Saint-Georges passed Brissot's request to the British abolitionists<\/a>, they complied by translating their publications into French for his fledgling Soci\u00e9t\u00e9 des amis des Noirs<\/a><\/i>. Banat assumes Saint-Georges met with them again,[<\/span>21]<\/span><\/a><\/sup> but Adam Hochschild<\/a> in Bury the Chains<\/a> did not find any trace of this.<\/pre>\n
After returning to Paris on 19 February 1788, he and Clavi\u00e8re founded an anti-slavery<\/a> group known as Society of the Friends of the Blacks<\/a><\/i> (Soci\u00e9t\u00e9 des amis des Noirs<\/i>) and was their secretary. In 1788, Choderlos de Laclos<\/a>, who replaced Brissot as Philippe's chief of staff, intensified Brissot's campaign to promote Philippe as an alternative to the monarchy.<\/pre>\n
Brissot believed that American ideals could help improve the French government. In 1791, Brissot along with Marquis de Condorcet<\/a>, Thomas Paine<\/a>, and \u00c9tienne Dumont<\/a> created a newspaper promoting republicanism titled Le R\u00e9publicain<\/i>.[<\/span>35]<\/span><\/a><\/sup><\/pre>\n
![\"\"](\"https:\/\/upload.wikimedia.org\/wikipedia\/commons\/thumb\/4\/42\/Salle_du_Man%C3%A8ge_1.jpg\/260px-Salle_du_Man%C3%A8ge_1.jpg\")
<\/a><\/p>\n\nDe Man\u00e8ge van de Tuilerie\u00ebn waarin de Nationale Conventie tot 9 mei 1793 vergaderde.<\/div>\n<\/div>\nDe Franse Revolutie<\/span><\/h2>\n
He witnessed at the marriage of Camille Desmoulins<\/a> in December 1790, together with P\u00e9tion and Robespierre.[<\/span>363]<\/span><\/a><\/sup>[<\/span>364]<\/span><\/a><\/sup>[<\/span>66]<\/span><\/a><\/sup> Shortly after Robespierre was accused by Brissot and Guadet of \"trying to become the idol of the people\".[<\/span>135]<\/span><\/a><\/sup> On 17 May 1791, Robespierre released the first issue of his weekly periodical Le D\u00e9fenseur de la Constitution<\/i><\/span> (The Defender of the Constitution<\/i>). In this publication, he criticised Brissot and expressed his scepticism over the war movement.[<\/span>139]<\/span><\/a><\/sup>[<\/span>140]<\/span><\/a><\/sup> A petition by Danton and Brissot, argued that the king, by attempting to flee, had effectively abdicated his throne. It called for a national referendum on the future of the monarchy and was essentially a republican manifesto.[<\/span>39]<\/span><\/a><\/sup> Robespierre persuaded the Jacobin clubs not to support the petition.[<\/span>40]<\/span><\/a><\/sup><\/pre>\n
Brissot was a key figure in the declaration of war against Leopold II<\/a>, the Habsburg monarchy<\/a>, the Dutch Republic<\/a>, and the Kingdom of Great Britain<\/a> on 1 February 1793. It was also Brissot who characterized these wars as part of revolutionary propaganda<\/a>.[<\/span>42]<\/span><\/a><\/sup>[<\/span>10]<\/span><\/a><\/sup><\/pre>\n
Russische en Zweedse legers<\/del>.[21]<\/a><\/sup> Vijftienduizend Parijzenaars namen vrijwillig dienst. Op 26 juli sprak hij zich uit tegen de vermindering van de macht van de koning en tegen algemeen kiesrecht?[22]<\/a><\/sup><\/p>\nBrissot urged the preservation of the constitution, advocating against both the dethronement of the king and the election of a new assembly.[<\/span>166]<\/span><\/a><\/sup> Robespierre was no longer willing to cooperate with Brissot and Roland<\/a>. On Sunday morning 2 September the members of the Commune, gathering in the town hall to proceed the election of deputies to the National Convention, decided to maintain their seats and have Roland and Brissot arrested.[<\/span>187]<\/span><\/a><\/sup>[<\/span>188]<\/span><\/a><\/sup> Robespierre contributed to Brissot (and his fellow Brissotins<\/a> P\u00e9tion and Condorcet's) inability to be elected in Paris.[<\/span>196]<\/span><\/a><\/sup><\/pre>\n
He was elected deputy in the