{"id":6769,"date":"2020-04-26T06:38:21","date_gmt":"2020-04-26T04:38:21","guid":{"rendered":"http:\/\/tacotichelaar.nl\/wordpress\/?page_id=6769"},"modified":"2021-07-18T09:15:55","modified_gmt":"2021-07-18T07:15:55","slug":"asiento-de-negros","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/tacotichelaar.nl\/wordpress\/asiento-de-negros\/","title":{"rendered":"Asiento de Negros"},"content":{"rendered":"

Een asiento<\/strong> was een kortlopende lening of schuldcontract van ongeveer \u00e9\u00e9n tot vier jaar, ondertekend tussen de Spaanse kroon met een bankier of een kleine groep bankiers (“asentistas”) met als onderpand toekomstige krooninkomsten. [The strategy of Philip II against the Cortes in the 1575 crisis and the domestic credit market freeze Carlos \u00c1lvarez-Nogal and Christophe Chamley<\/a> ][The Army of Flanders and the Spanish Road, 1567\u20131659: The Logistics of …by Geoffrey Parker, p. 125<\/a> ]Tussen het begin van de 16e en het midden van de 18e eeuw werden asientos door de Spaanse thesaurier (schatbewaarder) gebruikt om de onevenwichtigheden op korte termijn tussen inkomsten en uitgaven aan te passen. De soeverein beloofde de hoofdsom van de lening plus rente terug te betalen. De deelnemende bankiers in Sevilla, Lissabon, Genua en Amsterdam maakten op hun beurt gebruik van de winsten en directe investeringen van een groot aantal Atlantische kooplieden.[A Nation upon the Ocean Sea: Portugal’s Atlantic Diaspora and the Crisis of … by Daviken Studnicki-Gizbert, pp. 112\u2013113<\/a>] In ruil voor een reeks geplande betalingen kregen handelaren en financiers het recht om relevante belastingen te innen of toezicht te houden op de handel in goederen die onder het voorrecht van de vorst vielen. Ze werden opgenomen nadat vredesverdragen waren ondertekend. Op deze manier kreeg een groep kooplieden het monopolie op tabak, zout, suiker en cacao op een handelsroute vanuit West-Indi\u00eb; soms vergezeld van vergunningen om zilver uit Spanje uit te voeren.[The Cambridge Economic History of Europe: From the Decline of the Roman empire by Sir John Harold Clapham, Eileen Edna Power, p. 372<\/a>] Een nieuw asiento was de veiligste manier voor de asientistas om hun geld terug te krijgen en hun achterstand te verzilveren.[Carlos \u00c1lvarez Nogal (2002) THE ABILITY OF AN ABSOLUTE KING TO BORROW DURING THE SIXTEENTH AND SEVENTEENTH CENTURY. SPAIN DURING THE HABSBURG DINASTY [”sic”], p. 7, 30<\/a>]<\/p>\n

Het woord asiento<\/b> komt van het Spaanse werkwoord asentar<\/i> en betekent onder andere het verzekeren van of het in- of uitboeken van goederen. Asiento is een verouderde term uit het Spaanse publiek recht<\/a> en betrof in de 16e, 17e, 18e en 19e eeuw, vele aspecten uit het economische leven van dat land. In ruil voor een lening besteedde de Spaanse kroon de handel in bepaalde koloniale goederen uit om de vaak lege schatkist aan te vullen. Het Asiento is dus te beschouwen als een kortlopende lening, dat om de paar jaar werd vernieuwd.[Spaanse staatsbankroeten Financi\u00eble beleid van de Habsburgers in de zestiende en zeventiende eeuw door: Willem Peeters<\/a>] <\/p>\n

Met asiento het asiento de negros<\/i> wordt een specifiek en berucht geval bedoeld. In de praktijk was het asiento de negros<\/i> de berekening van het aantal personen, dat in een schriftelijk vastgestelde termijn aan de Spaanse koloni\u00ebn als slaaf mocht worden geleverd. Het asiento de negros<\/i> is niet altijd van kracht geweest tussen 1518\u20131834. Van 1540 tot 1586, van 1640 tot 1662 en van 1739 tot 1743 werd het opgeschort.<\/p>\n

Asiento de negros<\/h2>\n
\"File:Triangular
De driehoekshandel, maar er werden ook vanuit Cadiz slaven naar Cura\u00e7ao vervoerd.<\/figcaption><\/figure>\n

De contracten voor de levering van een vooraf vastgesteld aantal slaven (meestal 3.000 tot 5.000), afgesloten door de Spaanse kroon, werden tegen betaling van een vastgesteld bedrag verstrekt aan een priv\u00e9 persoon (een edelman, bankier of koopman) of handelsmaatschappij<\/a>. Deze juridische persoon<\/a> had dan voor een korte of lange termijn, het recht, een licentie om slaven naar Zuid-Amerika te vervoeren, of vergunningen aan derden te verkopen tegen contractueel vastgelegde voorwaarden. De handelswaar, uitgedrukt in “koppen”, (piezas of pe\u00e7as de india) waren bestemd voor de havens van Cartagena de Indias (Colombia)<\/a>, Veracruz<\/a> (Mexico), Portobelo (<\/a>Panama), Caracas en Cuman\u00e0 (Venezuela), waarna doorverkoop plaatsvond naar Peru<\/a> en Nuevo Granada<\/a>.[1]<\/span><\/a><\/sup> Jonge kinderen tot veertien jaar werden niet per stuk, maar drie voor de prijs van twee verkocht; heel jonge kinderen tot acht jaar werden per twee voor de prijs van een “kop” verkocht.<\/p>\n

Geschiedenis<\/h2>\n
\n

\"\"<\/a>
De boulevard van C\u00e1diz<\/figcaption><\/figure>
Oorspronkelijk domineerde Portugal de slavenhandel. Spanje kon door het Verdrag van Tordesillas<\/a> uit 1494<\/a> zelf geen nederzettingen stichten of handel drijven op Afrika. Het stelde in 1518 op aandringen van de monnik Las Casas en enkele andere kolonisten van het eiland Hispaniola<\/a> een stelsel van asientos de negros<\/i> in. Spanje verleende Portugal in 1595<\/a> een exclusieve asiento<\/i>, te weten aan Pedro Gomes Reynel.(es<\/span>) <\/span> Lijst van 19 personen en compagnons betrokken bij het Asiento<\/a> (gearchiveerd)"}}” data-ve-attributes=”{"typeof":"mw:Extension\/ref","rel":"dc:references","about":"#mwt711783609"}”>[2]<\/span><\/a><\/sup> De slaven kwamen vooral uit Angola<\/a> (Luanda<\/a> en Benguela<\/a>), en van de Slavenkust<\/a> en Goudkust<\/a>, met de havensteden Elmina<\/a>, Calabar<\/a> en Accra<\/a>. Aanvankelijk werden de slaven aangevoerd naar de pakhuizen in Lissabon of C\u00e1diz. (Het was nog geen driehoekshandel). De Portugezen gebruikten voor de aankoop of ruil van goederen tegen slaven het woord “resgatar” hetgeen bevrijden of verlossen of zich beschermen betekent, namelijk uit de macht van het heidendom.[3]<\/span><\/a><\/sup>http:\/\/www.dictionarist.com\/resgatar<\/a> "}}” data-ve-attributes=”{"typeof":"mw:Extension\/ref","rel":"dc:references","about":"#mwt275903832"}”>[4]<\/span><\/a><\/sup> Nadat in 1640 Portugal in opstand kwam tegen Spanje, de zgn. Portugese Restauratieoorlog<\/a>, kwam een abrupt einde aan de slavenhandel. Spaanse kooplieden probeerden dit op te vangen, maar het resultaat viel tegen? Vanaf 1642 richtte de WIC zich op fort Elmina (Ghana), dat het middelpunt van de Nederlandse bedrijvigheid aan de Goudkust<\/a> werd. Nadat de Tachtigjarige Oorlog in 1648 met de Vrede van M\u00fcnster ten einde was gekomen, groeide het aandeel van de Republiek in de slavenhandel. In 1649 werd de WIC verdreven van de Loango-Angolakust of gaf de onderbezette handelsposten op? Er is besloten niet meer op plaatsen te varen die zuidelijker lagen dan Congo. In 1654 verliet Matthias Beck als \u00e9\u00e9n van de laatsten Nederlands-Brazili\u00eb en belandde op Cura\u00e7ao. In 1656 deden de Nederlanders vruchteloze pogingen het asiento te verkrijgen? Isaac Coymans<\/a> was in dat jaar betrokken bij een van de slaventransporten en zou gaan samenwerken met de Denen.Slavenvaart op Spaanse kusten. De Nederlandse slavenhandel met Spaans Amerika, 1648-1701<\/i> in Tijdschrift voor de Zeegeschiedenis<\/i> 121-132, noot 7. ISSN<\/a> <\/span>0167-9988<\/a>"}}” data-ve-attributes=”{"typeof":"mw:Extension\/ref","rel":"dc:references","about":"#mwt704331291"}”>[5]<\/span><\/a><\/sup><\/figcaption><\/figure>\n
\"\"
Het eiland C\u00e1diz door Blaeu in 1662<\/figcaption><\/figure>\n

In 1662 stelde Spanje opnieuw de asiento<\/i> in. Dit asiento werd verleend aan twee bankiers uit Genua, wonende in Madrid [1]<\/a>"}}” data-ve-attributes=”{"typeof":"mw:Extension\/ref","rel":"dc:references","about":"#mwt228943752"}”>[6]<\/span><\/a><\/sup> met een filiaal in Panama<\/a>. Grillo & Lomel\u00edn, hebben het asiento op haar beurt uitbesteed aan de West-Indische Compagnie<\/a>[7]<\/span><\/a><\/sup> met pakhuizen op Cura\u00e7ao en de Engelse Royal Adventurers. (Op Cura\u00e7ao bestaat nog steeds een nederzetting die Asiento heet). Ook de Toscaanse koopman Francesco Feroni<\/a>, actief vanuit Amsterdam, werd betrokken in de slavenhandel tussen Angola, de Slavenkust<\/a> (Benin) en Cura\u00e7ao. De Engelsen opereerden vanuit Jamaica<\/a>, Antigua<\/a> en Barbados<\/a>.British History online<\/a>"}}” data-ve-attributes=”{"typeof":"mw:Extension\/ref","rel":"dc:references","about":"#mwt420602193"}”>[8]<\/span><\/a><\/sup> Later verschenen ook de Fransen op Martinique<\/a> en Saint-Domingue<\/a>, de Denen op Saint Thomas. <\/a>In 1682 is de Brandenburgse<\/span> Afrikaanse Compagnie opgericht met een monopolie op de kust van Guinee en met de hulp van Balthasar Coymans en Pedro van Belle<\/span>.1<\/a><\/sup>  Zelfs Jacob Kettler<\/a>, de hertog van Koerland<\/a>, verscheen op het toneel (Tobago)<\/a> om een deel van de handel op te eisen. <\/p>\n

Omdat Spanje officieel geen handel wilde drijven met een niet-katholiek land werden zoutwaternegers<\/a> steeds vaker verkocht via Cura\u00e7ao<\/a>.Merchants and Bankers<\/a>"}}” data-ve-attributes=”{"typeof":"mw:Extension\/ref","rel":"dc:references","about":"#mwt217757905"}”>[9]<\/span><\/a><\/sup> Spaanse schepen haalden de slaven van het eiland om ze naar het vasteland te vervoeren. In ondercontracten werd het de buitenlanders soms toch toegestaan slaven direct aan te leveren. Daarnaast vond er ook clandestiene handel plaats, waarover uiteraard minder veel bekend is. Geschat is dat er tussen 1650 en 1675 60.000 slaven door de Nederlanders naar Zuid-Amerika zijn vervoerd.[The Slave Trade: The Story of the Atlantic Slave Trade: 1440-1870 By Hugh Thomas, p. 214<\/a>]  <\/p>\n